Susustu Yüzün

bu ufukta bitiyor yüzün
ve başka bir gökyüzü başlıyor
komşu ellerle sarmalanıyorsun
yanıyorsun...
 
ne kadar övülsen az
avazım çıktığı kadar susuyorum
ismindeki sesli harfleri
 
mayınlı bir gülümsemeyle
senin karasularında olmak,
üstünde ilkbahar bir entari,
sanki
yeniden
eski bir öyküye başlamak...
 
yüzündeki o billur akşam kahvaltısı
sürgülerken özümü,
ne kadarını sustuk
konuştuklarımızın?...
 
(Ağustos 1995)


Yilmaz Erdogan


     www.intersiir.com  <---  Şiir alemine geçit...